Uncle Daddy begon ooit als excuus om samen pinten te drinken en de bodem is nog lang niet in zicht. Met twee banjo’s, twee gitaren, meermaals geplakte contrabas, een snijdende mandoline en een stuk of wat stemmen brengt de band uit Gent vuile country waar je a) blij van wordt, maar b) nochtans geen vrolijke noot in zal bespeuren.

Rauw en puur, afgelikt noch zuur: met Carasokken in de boots is stijl niet van belang, of toch? Gelaafd met grijze haren en inkt in de aderen rammen de Daddy’s je hun eigen interpretatie van het prairielied door de strot. Veelal te horen in kroegen van laag allooi, occasioneel een festival, zonder ambitie in de traditie die niet de hunne is – maar recht uit het hart. Uncle Daddy speelt niet alsof, maar omdat hun leven ervan afhangt.